„Obok. Tom drugi” (2025):
to nie jest książka o muzyce…

– This is a private party. Please go away. This is a party for two. Will you girls go away and form your own party? You will have to get out. The party's over. Everybody go home.
„Some Like It Hot”
(1959).

a więcej info tam

„Bob Neveselý”
Marian Neveselý (f-book) życie w obcym i kretyńsko urządzonym kraju wykończy każdego wewnętrznego emigranta.
Józef Cukier znam to z ałtopsji. chyba zacznę czytać Słowackiego i Norwida
Marian Neveselý nie każdy może zostać Conradem

Jak kupić? Instrukcja tam…

ŻOŁNIERZE I PALOTYNI
Niech żyje ojciec Ubu, nasz wielki fynansista! Ting, ting, ting; ting, ting, ting; ting, ting, tating!
UBU
O, dzielni ludzie, ubóstwiam ich!

Alfred Jarry „Ubu Król czyli Polacy”
tłum. Tadeusz Boy-Żeleński

i wreszcie „Państwo Nikt. Dzieje ludzi nieważnych” (2016) – 2 tomy: drugi to picture book Marty Krzywickiej, też drobne inne dodatki – (prawie) najstarsza z książek
mr m.

Areski…

– Areski… (…) Là je voulais savoir… Tout l’immeuble, il est en train de brûler, c’est bien ça?
– Mais oui, écoute. Les matières qui ont servi à la construction de cet immeuble sont très fragiles. Tu comprends?
– Oui.
– C’est normal parce que de toutes façons il n’y a que des familles d’ouvriers et des étrangers et quelques improductifs.
– Oui.
– Alors le feu s’empare très facilement des matières.
– Ouais.
– Ça se propage. Nous sommes donc en présence d’un incendie.
– Aaaah. un incendie.
– C’est normal.
– Oui, oui, oui.
– Oui ?
– D’accord.
La la la…
– Areski!
– Qu’est-ce qu’il y a encore ?
– Tu sens pas comme si on commençait à tomber, là, un peu…?
(…)
Fontaine et Areski „C’est normal”

a konkretnie: Zbigniew Makowski
Dwie kobiety (ok. 1956; tytuł mój)
– wraz z linkami polecam.
mr m.

O! Inteligencjo warszasko-krakoska
patrząca z perspektywy zadartego noska,
oparta na błędnych przesłankach i wnioskach;
lansowana w kioskach
tudzież przy śniadaniu, w jakiejś telewizji
między kucharzem, księdzem i pedikirzystką…
Och, inteligencjo
spierdoliłaś wszystko.
Marceli Szpak

Archiwa

© 2026 „Obywatele…”.

Oparte na WordPress.

Theme by Anders Norén.

Wspomnienie Dawnych Dobrych Czasów

…czyli „Trybuna Ludu” (1985 r.) – ze specjalną dedykacją dla Pana Harry’ego „kto rządzi światem” B.
przeżyjmy to jeszcze raz.

Trybuna-Ludu-maj-1985-low

Trybuna-ludu-maj-1985-02-low

← Poprzedni wpis

Następny wpis →

8 komentarzy

  1. Harry Balls

    20 września 2013

    Nic nie rozumiem, zagupim. Chętnie się wrócę do 1985 roku pod wrunkiem, że generał rozstrzela solidaruchów.

  2. makowski

    20 września 2013

    (no to ze szpiegowskiego facebóka, gdzie też dałem toto:)

    Joanna Sienicka-Kossakowski
    A dlaczego dobrych?
    Bo dawnych?

    Marian Neveselý
    bo były lepsze. (= choćby czynsz za pracownie)
    + ubezpieczenie zdrowotne.
    …a przyzwoita żytnia kosztowała 0,80 $.

    Joanna Sienicka-Kossakowski
    Mam inne wspomnienia – co do czynszu zwlaszcza. A zytnia faktycznie byla przystepna

    Marian Neveselý
    mówię o własnej pracowni w domu, z naturalnym górnym oświetleniem. W-wa się nie liczy, tam było bliżej do wszystkiego, więc pewnie inaczej.

    makowski
    ’85… tak: też tylko piłem (= więc, ej! nie pamiętam).

  3. vontrompka

    20 września 2013

    ten czerwony w takim mikroskopowym zbliżeniu wygląda wcale ładnie, malarsko.

  4. mr makowski

    20 września 2013

    tak: Malarstwo… (d.) Socjalistyczno-prasowe.
    tak.
    ps.
    cd.

    Joanna Sienicka-Kossakowski
    A ja mowie o pracowni do ktorej tluklam sie autobusem przez pol Warszawy- po drodze zapominajac po co w ogole tam jade… A koniec koncow nie bylo mnie na nia stac. Mnie to nic ale mojego Ojca profesora ASP co smieszniejsze-tez nie.

    Joanna Sienicka-Kossakowski
    Ale i tak milo wspominam…

    Marian Neveselý
    dziwne trochę, znaczy ta, o której mówię była w kamienicy czynszowej państwowej na tzw. prowincji, czyli Śląsku, a po Balcerowiczu potraktowano ją jako przestrzeń handlowo-produkcyjną.

    Joanna Sienicka-Kossakowski
    Ta o ktorej mowie byla na wygwizdowiu na obrzezach Warszawy w wielkim obrzydliwym nieotynkowanym ” mrowkowcu” na 11 pietrze z korytarzami jak w SING-SINGU ciagnacymi sie chyba przez 6 dpmow bo ostatnie pietro bylo wspolne. Teraz sa tam tylko mieszkania,bylam tam niedawno z ciekawosci. Dom otynkowali a na 11 nadal mozna by krecic horror bez dodatkowej scenografii.

    Makowski
    mieszkałem na tym 11 piętrze… (no, w bloku obok, tym krótszym.) na 30 m kw. na 11 piętrze, z (ex-) Rzoną, Dzieckiem, Psem + Kotem. (i nie miałem Pracowni.)

  5. los_burakos

    20 września 2013

    Też bym sie wrócił do 85, najlepiej z samoświadomością jaka mam teraz.

  6. aanne

    20 września 2013

    Ten „rocznik” trybuny chyba bardzo dobrze znam i aż się wzruszyłam, czyżby Pan wciąż całą tą knigę miał?
    A ja bym do 1985 nie chciała wracać. Okropnie nie lubiłam mojej szkoły. Prawie 2000 bachorów pod jednym dachem. Kurtkę mi papierochami poprzypalali, torbę z nitów ogołocili… Żywa i o zdrowych zmysłach do 1985 nie dam się cofnąć.

    • mr makowski

      20 września 2013

      nie: rocznik chyba polegl, w trakcie (kolejnej) przeprowadzki. ale kilka zdjęć zostało ;–)

  7. fieloryb

    21 września 2013

    1985? Matko – ja ledwie pamiętam co było 3 lata temu.

    Swoją drogą – ta cena dolara to jakaś z sufitu była. Ciekawe ile wołali cinkciarze?