oto idzie alek korecki…

czyli czas naj­wyż­szy zacząć Budo­wać Wła­sne Legendy, odc. 2:



………………………………………
alek jest mi winien stówę, jeszcze od połowy lat 80. (chyba nawet 1szej, większej połowy…)
obudziliśmy się – tradycyjnie niewiele pamiętając z (końcowki) dnia wczorajszego – w hotelu „olimpijski” (na tyłach katowickiego „spodka” był taki; a może jeszcze jest)
alek patrzy na mnie; a wzrok to on ma wyrazisty…
– pożycz mi stówę…
– alek!?! byliście 2 tygodnie w trasie, co dzień koncerty, bez jaj! nie masz kasy?
– no właśnie. a trochę wstyd, żebym po dwóch tygodniach do domu bez grosza…
………………………………………
a jeśliby gdzieś, kiedyś – był plebiscyt na najnormalniejszego (no: najsympatyczniejszego i Te de) polskiego muzyka jazz’n’rollowego – alek zająłby wysokie, może nawet na podium miejsce…
………………………………………
a na zdjęciu: alek idzie dziarsko przez Sopot miasto – aby zagrać na koncercie na molo, z okazji „30. lat jazzu w polsce” (1986).
cokolwiek to znaczy; ale na pewno to, że bez gazu nie ma.
………………………………………
ach, i zapomniałbym: ta nazwa… genialna od dawna; znów.

Z Całym Szacunkiem Dzika Świnia