Estetyka życia bramowego.

Taa.. latem, jak się najedli to nawet w mojej rodzinie jeden taki sam skrzypce zrobił i prawie wszystkie na instrumentach grali do kotleta. Moja rodzona matka to nawet profesjonalne lekcje muzyki brała, a że się tylko koleś od bandżo po wojnie na zadupiu ostał to 2 lata na bandżo brzdąkała. Moja prababka od strony matki do rodzinnej historii przeszła jako „niezła artystka”. Wiersze pisała, przed Biskupem recytowała, a jak jej siedemdziesiątka stukła to ślub drugi z tem samym mężem po pięćdziesięciu latach pożycia brała. Mnie na świecie nie było ale jak wieść gminna niesie moje pradziadki przed ołtarz w krakowskich strojach przybyli i imprezę na 102 zrobili. Słowem moja prababka dla własnej przyjemności się przylansowała i teatralną sztukę odstawiła godną ponoć „Wesela”. Ale z szacunkiem dla Pana i moich przodków to ja bym tego zabijania nudy sztuką nie nazwała.