„Rozkaz: rozebrać Warszawę”

Kręgowi temu w większości bliskie były poglądy lewicowe, stąd ich sympatie do egalitarnego budownictwa blokowego oraz ogromna niechęć do wielkomiejskiej architektury z przełomu XIX i XX wieku, czyli z czasów, gdy Warszawa stawała się metropolią. Niemal wszyscy zapatrzeni byli w modernizm – styl gładki, prosty i pozbawiony wszelkich zdobień, uznawany przez nich za antidotum na secesję. Niechęć środowiska rozciągała się jednak również na realizacje całkiem współczesne: Zygmunt Skibniewski, zafascynowany monstrualnymi założeniami urbanistycznymi, krytykował nawet urbanistykę Gdyni za jej pierzejowy układ zabudowy.
(…)
Zdjęcia i dokumenty nie pozostawiają wątpliwości: tę dzielnicę można było w większości odbudować. Znikła. Całe ciągi wielkomiejskiej zabudowy nadające niegdyś Warszawie jej stołeczny charakter wyburzono również m.in. na ulicy Hipotecznej, Elektoralnej, Chłodnej, w Alejach Ujazdowskich. Rozebrano wiele domów na Marszałkowskiej, którą wzięto na celownik jako symbol „kapitalistycznego miasta”.
Artur Bojarski