Wyklęty powstań i kup koszulkę.

Najsłynniejszym wzorem Piketty’ego, który znalazł się w książce jest R>G, gdzie R jest kapitałem, a G – produkcją. Większe oszczędności na starcie pozwalają na większe odsetki bankowe albo większe inwestycje niż produkcja. Zyski z kapitału rosną szybciej niż PKB i płace. Podobno pojawiają się już pierwsze koszulki z nadrukiem R>G (dla snobów ich noszenie z pewnością jest wygodniejsze niż noszenie pod pachą grubej książki).

20 lipca 2015
w poglądy, rynek
kapitalizm korporacje Marks Piketty XXI wiek

9 komentarzy

Harry Balls

20 lipca 2015

O! Przetłumaczyli na polski w końcu?
- makowski
  
  20 lipca 2015
  
  w Końcu? a to już był… no, przeoczyłem.
fieloryb

20 lipca 2015

A cóż w tym dziwnego? Kapitalizm jest mistrzem…

…w produkcji kapitału. :-)
- makowski
  
  20 lipca 2015
  
  a pan myśli, że to (nadal) jest Kapitalizm?
  ps.
  „kapitalizm” to był taki etap, gdy gromadzono Kapitał = w celu produkcji. wszystko inne zwane było „lichwą”, to tak upraszczając.
  - fieloryb
    
    20 lipca 2015
    
    Czy to jest kapitalizm? A owszem. Może jest to kapitalizm w fazie schyłkowej? Może w fazie przejściowej? Zauważmy jednak, że o ile w XIX i częściowo XX wieku kapitał posiadały, gromadziły i zarządzały nim rodziny (o znanych nazwiskach), o tyle dziś bywa (dość często), że własność wielkich firm jest rozdrobniona pomiędzy wielu akcjonariuszy. Coś niedobrego chyba stało się z odpowiedzialnością, jaka stoi za tak wielkimi pieniędzmi, którymi ktoś zarządza, właściwie w imieniu nie wiadomo kogo.
    Co do lichwy… W najnowszym Dużym Formacie jest wywiad z szefem mBanku. Na zaczepne, reporterskie pytanie o kredyty mieszkaniowe we frankach odpowiedział on (cytuję z pamięci): „gdyby nie one, nie mieli byśmy boomu mieszkaniowego i więcej Polaków wyjechałoby na Zachód”.
    
    P.S.
    Blogowe komentarze i filtry antyspamowe, chyba zaczęły działać.
fieloryb

21 lipca 2015

Coś bez związku, ale…

(…) Za mniej więcej 20 lat – kiedy ja i moje pokolenie pójdziemy na emeryturę – na jednego emeryta będzie przypadać mniej niż dwóch pracujących. Dlatego dotychczasowy rząd ułatwił imigrację i podwyższył wiek emerytalny, a i tak wielu ekspertów boi się (przynajmniej ci, którzy już teraz myślą o swojej emeryturze), że przyszłe emerytury będą głodowe(…)
Wy, moi drodzy kochani prawicowo-patriotyczni Kukizowcy, którzy jesteście za obniżeniem wieku emerytalnego, ograniczeniem imigracji i utrzymaniem tradycyjnej roli kobiet, będziecie harować jak woły, aby utrzymywać wasze niepracujące żony i równie niepracujących emerytów. (…)
- makowski
  
  21 lipca 2015
  
  „za mniej więcej 20 lat…”
  Nikt się nie myli częściej, jak futuryści.
  
  Usiłuję robić coś, co jest przeciwieństwem prognozowania przyszłości. Próbuję rozpoznać, jakie są możliwości, jaki jest horyzont przyszłości, przed którym stajemy. I co spośród tych możliwości się wydarzy.
  „Nadciągają zbędni ludzie – wizja świata za 50 lat”
  - fieloryb
    
    21 lipca 2015
    
    Ma Pan (częściowo) rację… Mądre głowy, przed wynalezieniem silnika spalinowego i samochodu, wieszczyły, że ulice Paryża będą nieprzejezdne z powodu ogromnej ilości nawozu końskiego. Wszak nie można było sobie wyobrazić innego pojazdu, jak napędzanego siłą zwierząt.
    
    Jednak jest w nas, ludziach naturalny pęd, potrzeba do oswajania przyszłości. Przewidywania punktów stycznych z tym, co dziś trwoży, tumani, przestrasza… Może właśnie dlatego wiele czarnych scenariuszy się nie sprawdziło lub sprawdziło się w niewielkim stopniu, bo mieliśmy dość wyobraźni aby im zapobiec zawczasu.
    - makowski
      
      22 lipca 2015
      
      ja się nie znam. znam tylko Experymet z Małpą & Giełdą.
      
      Zaczęło się od pisemnego wyzwania rzuconego przez wielokrotnie wspominanego przez mnie ekonomistę Burtona Malkiela, orędownika teorii błądzenia losowego w finansach. W swojej najsłynniejszej książce „A random walk down Wall Street” napisał takie oto zdanie:
      „Ślepa małpa, rzucająca strzałkami w strony finansowej gazety, mogłaby wybrać portfel, który radziłby sobie tak samo dobrze jak ten z pietyzmem wybrany przez ekspertów”
      Wyzwaniem tak postawionym zaopiekował Wall Street Journal (WSJ), poświęcając mu przez lata osobną kolumnę (wcześniej i dość krótko robił to magazyn Forbes). Oto w październiku 1988 roku po raz pierwszy w osobnym dziale zaczęto publikować i porównywać 2 a potem 3 portfele, złożone z 4 spółek każdy.
      Aby nie męczyć małpek (a już tym bardziej ślepych) i nie dać powodów do protestów obrońcom zwierząt, rzutkami do tarczy złożonej z nazw spółek rzucało 4 różnych dziennikarzy gazety, a każdy „wystrzeliwał” jedną firmę do pierwszego portfela. Do kolejnego portfela swoje typy układali wszelkiej maści specjaliści od giełdy, również każdy po 1 spółce. Po jakimś czasie dla podniesienia temperatury pozwolono w 1999 roku również czytelnikom zrobić swój własny portfel.