już tylko z Szacunku dla Was, niewinnych czytelników nielicznych: przedruki.

Marian Neveselý
(f-book, wczoraj)
muzyka była fajna, chłonąłem z radia odstającymi uszami, grali ludzie fenomenalnie na instrumentach, rozumieli się w lot bez słów, nawet słowa – jak były – to też były artykulacją dźwięku, no fakt – nie rozumiałem ich za bardzo, bo w obcym języku były, ale pasowały fonetycznie do tych czarów i klimatów, potem przyszły hipisy i zaczęły protestować filozoficznie tak bardziej, nie namolnie, ale już wlazła do muzyki polityka i protest pokolenia, który runął pod ciężarem słabej konstrukcji wyobrażenia nowej rzeczywistości, to pojawili się następni, którzy zaczęli napierdalać po umęczonych instrumentach i ruszyli ostro publicystyką nihilizmu, żeby ten wkurw z siebie wywalić i zderzyć z sobą w tańcu napierdalańcu, a w końcu jakieś typy spod ciemnej gwiazdy, bez żadnych umiejętności, oprócz pyskowania, wygrażały mi paluchami przed nosem i agresywnie zbliżały ryj do mej twarzy nadmiernie zbyt blisko, kurwa, że też miałem zbyt mały talent i cierpliwość, żeby grać jazz wolny od tego wszystkiego.
tak, jestem za stary.