sztuka jako zabieg (zastępczo-) terapeutyczny

niejaki Tony Fitzpatrick
polecony nam przez pana Romka Samolota
przypomniał mi (ciekawe, dlaczego ;-) Hansa Prinzhorna, (1886-1933) szwajcarskiego psychiatrę – i jego kolekcję sztuki tzw. chorych psychicznie.
i ta droga, odbywana przez Personę jak i przez (europejską; o Azji nie zapominając…) cywilizację – od Kreski, przez wypełnienie – do przestrzeni, bryły, światłocienia…
lub / i – odwrotnie.

Within several years, Prinzhorn assembled „the largest and finest” collection of art by psychotic patients in Europe…

tak, człowiek Zdrowy – to człowiek niedostatecznie zbadany; a Artysta…
(szczególnie dziś, gdy im dziwniej – tym lepiej ;-)
i zabawne (?); a bo ponoć, im bardziej Pacjent bywał wyleczany – tym mniej „ciekawe” rzeczy produkował.
…………………………………….
i jeszcze
I.
„Insania pingens”
Jean Cocteau, Georg Schmidt, Hans Steck, Alfred Bader
(chyba gdzieś tę książkę widziałem w dzieciństwie ;-)
II.
i jeszcze Adolf Wöflli (1864-1930); (i puszka zupy Campbell; na wiele lat przed Andy Warcholem…)
…………………………………….
a dziś się z tego Postery robi; i sprzedaje – do eleganckich, (anty?) mieszczańskich Salonów… gdzie wiszą; jak „Nowe Słoneczniki”.