Przeszłość jako źródło niepamięci.

Aleksander Z. Zioło (f-book) przekazał; a Marcin Herman doprecyzował („w październiku zmarł”):

Zmarł Wiktor Kubiak – tajemniczy „ojciec chrzestny” Donalda Tuska
(…)
1990 r. – na 18. piętrze Marriotta mieści się apartament wynajmowany przez Wiktora Kubiaka, służący mu jako biuro firmy Batax. O Wiktorze Kubiaku będzie wkrótce głośno, jako o sponsorze musicalu „Metro”, lansującym skutecznie Edytę Górniak (brzmi elegancko). Ale póki co apartament Kubiaka to miejsce spotkań liderów Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Czy to oficjalne biuro, czy nieformalnie użyczany przez przyjaciela lokal, mało kto dziś już pamięta.

…
Parę lat później (może to był 1993? 95…) też trafiłem na to piętro, na chwilę (niestety? na szczęście? kto to wie…) I też niewiele ze spotkania z p. (tow.?) Kubiakiem pamiętam dziś – tak wygodniej ;–) – ale jedna historyjka mi została… Rozmawialiśmy o projekcie, jaki miałbym, ewentualnie, dla niego zrobić – i zeszło (oczywiście) na Pągowskiego…

Monologu Pana K. też oczywiście nie pamiętam dokładnie (nie nagrywałem, tam chyba kto inny to robił…), ale – gdy powiedziałem, że za bardzo Artysty na P. nie cenię, ale jeden plakat miał dobry, „Metro” właśnie, czarna płaszczyzna, nic – i kolorowe, świecące litery – Pan K. sie rozpromienił:
– Ależ to mój pomysł był! „Zobaczyłem” ten plakat, te litery, ten obraz… jadąc nowojorskim metrem – i powiedziałem mu, [„kazałem”? – może mi pamięć przerysowuje… mr m.] żeby tak zrobił! Nic: tylko kolory migające przez okno wagonu… Pągowski się buntował, chciał coś dodawać, jakieś okna, ludzi, reklamy… czy co… Ale nie pozwoliłem. I jest dobry plakat…
– Tak – dodałem nieskromnie. – Znak jest…
…
no, Znaki (+ czasu).
ale czy to było akurat 18. piętro to nie pamiętam. Za wysoko dla mnie było, to wiem.
mr m.