a o czym Tu myśleć?

zaproszono ich do dyskusji; ale jeden drugiego nie słucha. tokują, gaworzą, przekrzykują się („proszę mi nie przerywać ja panu nie prze…”), zachwyceni barwą swego głosu – i swoją grupową (bo przecież nie Własną, nie…) „mądrością”. znają swoje argumenty, zanim jeszcze zaczęli rozmawiać. (o ile to „argumenty”; a nie, raczej – inwektywy.) znają się też, od dawna — wszak w jednym bajorze pływają. już wszystko o sobie wiedzą… jeden na drugiego patrzy, jak na Ścierwo, szmatę, Raroga i brudnego, zarzyganego Marsjanina na stercie Łajna wy-Lądowanego. z wzajemnością. (ale nie w garderobie, gdzie ich Pudruje pani Kosmetyczka; tam — są dla siebie mili, Uroczy… i mówią „drogi K.” „ależ kolego W.”)
wychodzą z tego zwarcia zachwyceni (sobą) — i z poczuciem, iż Ich (sekciarska) racja = zwyciężyła. Racje zreszta już dawno „osadzone”, zweryfikowane (przez współ-wyznawców, Sojuszników, towarzyszy z Jednego Przyjecia, Żłoba, Rautu czy Gumna; przez Historię czy Księgowego); a nie – przez rzeczywistość. ona ma się zwykle do ich Zdań – nijak. do niczego nie chcą dojść: a jednynie – Być.
Salon jeden i Piwnica druga.
(lub odwrotnie.)